Bizarre werkelijkheid

oude-fotos-4000x1000

‘De werkelijkheid is vaak te bizar om te gebruiken voor een verhaal’. Ik weet niet meer zeker wie dit opschreef. Dat zoek ik nog voor je op. Toen ik het las was het een theoretisch geval, maar toen ik laatst terugkwam van een ‘fact finding’ weekend voor mijn boek, herinnerde ik het me weer. Ik was, samen met de hoofdpersoon van mijn boek, op stap geweest naar de plek waar een deel van het verhaal zich afspeelt. Ik wilde het landschap zien, de afstanden tussen de ene en de andere plek, de mensen, en moest in archieven duiken en kerkhoven bezoeken. Ook gingen we op zoek naar een vrouw die voor de hoofdpersoon in mijn boek lang geleden belangrijk is geweest. Ik noem haar voor nu even A, want dat is de eerste letter van haar voornaam. Ik had vooraf al flink gezocht naar haar. Er bleken twee A’s te zijn met dezelfde voor- én achternaam. Beide waren al overleden en we hoopten er ter plekke achter te komen welke van de twee het was. De één leek wat te jong om het te zijn, de ander weer te oud, maar met wat fantasie zouden ze het beide kunnen zijn. We spraken diverse mensen en hoe meer we te weten kwamen, hoe groter de twijfel werd. Ze konden het beide eigenlijk niet zijn.

De laatste ochtend van ons bezoek, enkele uren voor we weer terug naar huis zouden gaan, stopten we nog even omdat onderweg de hoofdpersoon van het boek toch nog even wilde zoeken naar een plek van vroeger. We stonden midden op straat rond te kijken toen er een vrouw het huis uit kwam waar we voor stonden. ‘Zoeken jullie iets?’. We vertelden welke plek we zochten en ze nodigde ons uit op de koffie. Diverse kopjes koffie, foto’s en het correcte adres van de plek later, vroeg onze hoofdpersoon: ‘Ken je toevallig ook A?’.  Ze antwoordde: ‘Jazeker ken ik A. Ik kom al wintig jaar elke dag bij haar. Ze zit in het bejaardenhuis hier achter. Ik zal vragen of jullie mogen komen’.  En we mochten komen, sterker nog, het leek of ze op ons had gewacht. Er was dus, echt waar, een dérde A met dezelfde achternaam!  Al na een paar minuten wisten we het zeker. Ze was de A die we zochten.  ‘Ze heeft ons gewoon naar ons toegetrokken’,  zei  de hoofdpersoon van mijn boek toen we een uur later vertrokken. En dat gevoel had ik eigenlijk ook, maar als ik dat beschrijf (en nog meer ongelooflijke details) wordt het een boek van een genre dat ik niet ambieer. Te ongeloofwaardig, te zweverig en waarschijnlijk veel te warrig.

 

Foto Pixabayjarmoluk

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *