Helleborus

helleborus-1400x350-bloem

Mijn tuin is over het algemeen een goede afspiegeling van mijn toestand: ook al lijkt het in eerste instantie best georganiseerd, in feite is  het een chaos. Als je inzoomt zie je dat eigenlijk alles wat er groeit er vanzelf is gekomen, is gaan woekeren nadat het ooit als klein plantje cadeau is gedaan, of is verpieterd. Het treffendst is de tuin ooit beschreven door de jongen van tien die met zijn vriendje aanbelde voor een heitje-voor-een-kwarweitje. Hij mocht de stoep voor het huis schoonvegen en daarna vroeg ik hem de bezem achter in de tuin te zetten. Daar riep hij enthousiast uit: ‘O maar hier is nog van alles te doen! Onkruid wieden enzo….’.  Ik heb hem bedankt, want wat hij duidelijk niet met me eens was is dat onkruid niet bestaat. Bij mij mag alles opkomen en tot bloei komen dat iets bijdraagt aan de diversiteit van de tuin. Alleen woekeraars die al het andere overschaduwen, verwijder ik als het echt te gek wordt. Dus de klimop en hop over de schutting roep ik zo nu en dan tot de orde en als er op de plek van het gras alleen nog mos en boterbloemen over zijn, grijp ik in.

Tot voor kort had ik altijd één trouwe vriend in de tuin die ondanks alle chaos en ongeregeldheid elke jaar rond februari tot bloei kwam, op het moment dat je kon gaan denken: het ergste is voorbij. Fier in z’n eentje, altijd op dezelfde plek. Dat was de helleborus. Zijn naam deed ook niets anders vermoeden: iets met hellebaard en boreaal, dus uit koude streken afkomstig, dacht ik aan de naam af te leiden. De enige dappere die de ijstijd had doorstaan. Ik heb de betekenis toch maar eens opgezocht en vond als een van de opties ‘middel tegen waanzin’. Ook goed. Maar dit voorjaar was hij dus weg. Overwoekerd door lelietjes-van-dalen misschien, of weggekrabd door de toenemende kattenmenigte in de buurt of, meest waarschijnlijk, weggesmolten door de vorstloze winter. Ik heb een nieuwe gekocht het afgelopen weekend, gewoon in het tuincentrum. Ik hoop vurig, of nee ijzig, op een nieuwe trouwe vriend, houvast in de chaos en de komende winter.

 

Foto Voline van Teeseling

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *